vrijdag 9 februari 2018

Versjes van Lars & wat mijmeringen over schrijven

Vandaag stuitte ik per toeval op 'Versjes van Lars', van dichter / versjesschrijver Lars van der Werf, ik las namelijk op Facebook dat hij bij Dille & Kamille in Utrecht persoonlijke versjes komt schrijven morgen, 10 februari (tussen 14.00 en 16.30, mocht je geïnteresseerd zijn, leuk voor -bijvoorbeeld-  een Valentijnskaart!). Nieuwsgierig keek ik even of er ook een facebookpagina van is, en ja hoor: versjes van Lars (klik). En ook zijn er verschillende boekjes verkrijgbaar. 
Het zijn mooie, indrukwekkende versjes en sommige herkende ik, blijkbaar had ik ze toch al eens ergens gelezen (onder andere in Flow, ontdekte ik al).
Ik vond deze bijvoorbeeld heel mooi, het laat heel mooi zien hoe je weer opkrabbelt na een moeilijke tijd:

Vandaag draag ik me, 
morgen sleep ik me voort,
maar overmorgen vlieg ik weer,
gewoon zoals het hoort.

En heel veel mooie liefdesversjes zoals deze:

Ons geluk ligt in het nutteloze,
van hand in hand en bosjes rozen,
blozen als je me ziet. Nou ja,
misschien is nutteloos zo nutteloos nog niet.

Lars van der Werf is morgen dus bij Dille & Kamille, maar hij schrijft veel vaker versjes op maat. Data staan op zijn facebookpagina. Helaas wel veel in het westen van het land, maar ik heb hoop dat hij ook een keer naar het noorden komt. 

Ik heb zelf trouwens laatst ook een gedicht geschreven, wel in een heel andere stijl. Ik weet ook niet of het een mooi gedicht is, dus ik hou het nog even voor me totdat ik het aan wat bekenden heb laten lezen. Ik zal wel geen talent hebben, dat is ook niet erg, het gaat tenslotte om het plezier. Schrijven doe ik wel al heel lang, dat wisten jullie misschien nog niet van mij.  Als kind schreef ik al verhalen, die ik dan aan familie liet lezen, maar ook wel voor de dorpskrant (ik vind dat nu ietwat tenenkrommend maar goed..). Sinterklaasgedichten vind ik heel leuk om te bedenken, en dan liefst lange (40-50 regels) met een beetje humor erin. En ik heb al heel wat dagboeken vol geschreven, vanaf dat ik een jaar of 9 was tot nu. Vooral in mijn tienerjaren schreef ik enorm veel (1 tot 2 dagboeken vol per jaar!). Ik lees ook nog wel eens wat terug, wederom vaak tenenkrommend wat ik als jong meisje schreef maar ook wel zeer aandoenlijk. Ook tijdens mijn zwangerschap en na de bevalling heb ik vrij veel geschreven. Schrijven doe ik puur voor mezelf, als uitlaatklep. Als ik ergens mee zit dan schrijf ik bladzijden vol, waarbij ik meestal pas na een stuk of 5 bladzijden tot de kern kom. Maar ik heb er veel aan, van je af schrijven lucht enorm op: je kunt je verhaal kwijt waarbij je eerlijk kunt zijn en erop kunt vertrouwen dat niemand het verder vertelt. Daarbij kan ik op deze manier mijn gedachten en gevoelens goed op een rijtje zetten. Dit helpt bij het maken van moeilijke keuzes en ook bij het verwerken van gebeurtenissen. Ik kan het iedereen aanraden.


zondag 4 februari 2018

Boeken

De afgelopen maand heb ik weer heel wat uitgelezen, en er zaten weer heel mooie tussen dus die deel ik even met jullie. Want hoewel er altijd voldoende te lezen valt, zijn goede tips nooit weg, tenminste dat vind ik. 

'Weet je nog' van Virginie Grimaldi (Franse schrijfster) heeft mij in januari het meest aangegrepen. Pauline's man heeft hun relatie verbroken en dit boek laat zien hoe zij zich hierna voelt als verlaten vrouw maar ook ineens als alleenstaande moeder van een zoontje, ermee worstelt, ermee omgaat.. Ze schrijft brieven aan Ben (haar ex-man) met allerlei mooie herinneringen, in de hoop dat hij bij haar terugkomt. En Ben schrijft ook terug..
Hoewel het boek niet ontzettend zwaar geschreven is, heb ik bijna steeds gehuild tijdens het lezen. Het was het voor mij zó herkenbaar, waarschijnlijk ook omdat de hoofdpersoon ook een zoontje in de kleuterleeftijd heeft. Daardoor kwam het heel dichtbij. Maar ook als je zelf niet een scheiding hebt meegemaakt is dit een mooi boek met wijze lessen over de liefde. Welke, dat zal ik natuurlijk niet verklappen!

Weet je nog

'Een bibliotheek aan zee' heb ik net uit en speelt zich af in Australië, vlak na de tweede wereldoorlog. Anikka heeft haar man verloren aan een ongeluk, en moet alleen verder met haar dochter. Via haar baan in een bibliotheek ontmoet zij twee mannen, waarna alle levens een onverwachte wending nemen.
De beschrijving van het Australische landschap vond ik mooi, ook dit boek bevat wijze (liefdes)lessen en een mooi gedicht, het was een goed verhaal. Maar.. ik ergerde mij wel wat aan de naïeve hoofdpersoon. Vaak merk ik dat ik in een boek meeleef met de hoofdpersoon, dat je een beetje in zijn of haar hoofd kruipt als het ware. Dat had ik hier niet, best jammer.

Een bibliotheek aan zee

Ik ben een beetje fan van Cecilia Ahern. Ze schrijft heel goed, maar ook bijzondere boeken. Het is anders dan anders, heel verfrissend. Haar nieuwe boek 'Liervogel' is daarop geen uitzondering. Het gaat over Laura, die net als een liervogel alle geluiden die zij hoort perfect kan imiteren. Ik moet eerlijk zeggen dat ik hem nog niet uit heb, ik ben bijna op de helft. Maar ik vind het nu al prachtig en wil steeds maar verder lezen.

Liervogel

'Uit liefde, meneer Tuschinski' gaat over de beroemde eigenaar van het Tuschinski-theater in Amsterdam, die verliefd werd op de vrouw van zijn zwager en mede-eigenaar. Het boek beschrijft het ontstaan van dit theater, welke niet zijn enige was, en ook de affaire met Jet, zijn schoonzusje. Een mooi geschiedenisverhaal.

Uit liefde, meneer Tuschinksi

'Geachte Mr Knightley' was mijn eerste boek van 2018 en ik heb het met veel plezier gelezen. Diverse quotes uit de boeken van Jane Austen komen voorbij, maar ook uit andere klassiekers kom je vanalles tegen. Ik kreeg ook meteen zin om de klassiekers weer eens te gaan lezen. 
Samantha is opgegroeid in een weeshuis maar krijgt nu als jongvolwassene de kans om te gaan studeren. Er is een anonime geldschieter die als enige eis stelt dat zij hem schrijft om haar vorderingen door te geven. Hij noemt zich 'Mr Knightley' en Samantha vertelt hem eigenlijk alles over haar hele leven. Door dit schrijven zie je dat ze uit haar schulp kruipt en zich ontwikkelt. En zoals in de boeken van Jane ook altijd het geval is, komt ook hier veel romantiek om te hoek kijken!

Geachte Mr. Knightley

Veel leesplezier!

woensdag 24 januari 2018

Boekenleggers en kunst

Het is een mooi gezegde, maar ook nog waar: ik borduur lekker voort. Het vraagt wat van mijn geduld, maar ik vind het ook zo ontspannend. Het blijft voor nu eerst bij kleine projectjes hoor. Voor mezelf borduurde ik deze boekenlegger met een retro bloemmotief, in kleurtjes die ik leuk vind. Mijn zoon zag dit en vroeg mij ook een boekenlegger voor hem te maken. Geen probleem, hij mocht kiezen wat hij erop wou hebben. Een rode bloem, een bliksemschicht en een poes, was zijn wens. Hij heeft zelf de kleurtjes uit gezocht. Daar ben ik nu al druk mee bezig, bijna klaar zelfs. Foto volgt.


Een paar jaar geleden kocht ik een pakje met kunstkaarten, het waren allemaal printjes van lezende vrouwen. Zo mooi, niet alleen om te versturen maar  (vooral!) ook om in te lijsten. Dat deed ik deze week. Ze staan nu in het toilet, misschien dat ik ze nog eens een ander plekje geef. Ik word er blij van. Links is 'Relaxation' van John White Alexander. Rechts zie je 'Grace reading at Howth bay' van Sir William Orphen. 


Ik hing een slinger van zwaluwtjes voor het raam voor een beginnend lentegevoel. Al zullen we nog wel even geduld moeten hebben voor het echt zover is. 


Het is allemaal een beetje 'van de hak op de tak', maar goed, zo komt dat soms uit. Tot de volgende keer!

maandag 15 januari 2018

Ketting / Stitched necklace

Borduren vind ik leuk, heel leuk eigenlijk. Maar geen grote projecten: daar heb ik het geduld niet voor, ik zie liever snel resultaat. Ik weet het, geduld is een schone zaak. Maar soms zijn kleine borduurseltjes minstens zo leuk als iets groots.


Al een poos terug kwam ik -volgens mij in het tijdschrift Flow- een foto tegen van een geborduurde ketting. Het idee sprak mij meteen aan en bleef tijden in mijn hoofd hangen. Pas geleden besloot ik maar eens uit te zoeken of ik dat zelf ook zou kunnen. Ik ben eerst op Pinterest gaan zoeken naar voorbeelden. Daarna ging ik op zoek naar materialen. Dat bleek nog helemaal niet zo gemakkelijk. Ik heb nooit sieraden gemaakt, dus wat had ik nodig? En waar kon ik dat kopen? Ik heb twee avonden (!) zitten googlen en toen pas had ik een site gevonden die alles verkocht wat ik nodig had. Voordat ik wat ging bestellen, heb ik eerst bedacht wat ik dan precies wilde maken: ik moet natuurlijk wel het juiste bestellen. En vervolgens kwam ik gewoon in de stad deze hangertjes tegen, en kettinkjes en slotjes. Niet alles wat ik in mijn hoofd had was er, maar ik nam wel meteen wat mee zodat ik toch eens kon proberen of ik het leuk vond.


En ja, het is leuk. Je kunt natuurlijk zelf de patroontjes en borduurstof uitkiezen, dus je bepaalt zelf hoe ingewikkeld het wordt. Ik begon met een heel eenvoudig bloemetje. Dat had ik dus ook zomaar klaar. Ik heb de smaak te pakken en ik heb ook heel veel ideeën in mijn hoofd (de meeste wat tijdrovender dan deze) dus jullie zien vast binnenkort meer voorbij komen!


Fijne week!

maandag 8 januari 2018

Groen & een boekenlegger

Het kan best zijn dat ik het ooit al eens verteld heb, maar ik heb niet echt groene vingers. Op de een of andere manier ben ik nogal vergeetachtig als het op planten aankomt. Maar.. misschien zit er verbetering in, want ergens aan het begin van de herfst, september ofzo, had ik het toch in mijn hoofd gekregen om weer eens een plant aan te schaffen, en... het gaat goed :-) Ik had eerder ook altijd wel planten, en vaak ging dat ook wel goed hoor. Maar er kwam een moment dat ik er even klaar mee was. Toen heb ik ze de deur uit gedaan. 
In september kocht ik deze. Ik zette hem eerst een tijdje in de achterste vensterbank, maar de felle zon deed hem geen goed, daardoor zijn de bovenste bladeren wat lichter geworden. Nu staat hij uit de zon, waar hij ook wat meer ruimte heeft, dus hopelijk wordt hij blij van deze plek. Ik schafte ook nog een pannenkoekplantje aan, heel klein toen nog, maar die is ook al flink gegroeid (foto houden jullie tegoed).


Afgelopen weekend kwam ik op de 'weggeefhoek' op Facebook (ook al zoiets leuks!) deze planten tegen. Toevallig bij een bekende van mij. Ze had er 4 en we reageerden maar met z'n tweeën dus we konden elk twee ophalen. Dat liep ook nog uit op een gezellig gesprek met een kopje thee, hartstikke leuk. (Zo zie je maar, social media kán ook voor leuke ontmoetingen 'in het echt' zorgen). En de planten staan gezellig, in de vensterbank.



Het grappige is: in die paar jaren zonder planten heb ik ze niet gemist, maar nu ik ze weer heb vind ik dat ze echt wel iets toevoegen aan de inrichting. 


Ik heb ook weer veel zin in, en energie voor, creativiteit. Sinds ik weer single ben (sinds afgelopen zomer) heb ik voor mijn gevoel flink tijd over. Wat natuurlijk ook echt zo is: het reizen (3 uren retour) en het bezoeken / bellen / appen nam veel tijd in beslag, de zorg voor mijn kind, het werk en het huishouden gingen ook door, soms voelde het al alsof ik aan het huis al amper toe kwam, laat staan dat er nog tijd was voor creativiteit. Nu heb ik veel meer tijd, en dat bevalt me zeer goed. Van de week wilde ik nog een klein cadeautje maken voor een vriendin van de familie. Ik borduurde voor haar deze boekenlegger, op geperforeerd karton (ik kocht het bij Sostrene Grene, maar dan wel in een vestiging in Denemarken. Maar het zal ongetwijfeld ook in Nederland verkrijgbaar zijn). Ik bedacht een eenvoudig patroontje met diagonale streepjes. Op de achterkant schreef ik een quote van Jane Austen: "I declare after all there is no enjoyment like reading". Simpel, snel, en toch heel leuk om te maken. 

We waren zondag nog even in het bos. Het was koud, maar tussen de bomen - en warm aangekleed- goed te doen. Even een frisse neus halen en genieten van de natuur. Ook in de winter is er genoeg te zien!


Dit elfenbankje bijvoorbeeld. Mijn zoon zag het en wees mij erop. 


En deze mooie hut van takken. Je moest over een klein slootje springen om er te komen, maar dat durfde de kleine held natuurlijk wel. 

Fijne week!

dinsdag 2 januari 2018

Crea in de kerstvakantie

Een nieuw jaar, en kerstvakantie! Eigenlijk zit mijn weekje vrij er al op, maar deze week hoef ik maar twee dagen te werken dus het voelt nog wel een beetje zo. Mijn zoon heeft nog steeds vakantie, en nu de feestdagen weer voorbij zijn en we weer een beetje in ons normale ritme komen (ook wel weer lekker), zijn we regelmatig lekker creatief bezig. Zo tekenen we best vaak, maar ik vond op zolder ook nog een oude doos waterverf, nog van mij van vroeger, en hoewel sommige kleuren op zijn, zat er nog voldoende in om ons mee te vermaken. 


Ik was bijna vergeten hoe leuk waterverf is. Wij verven best vaak, maar dus altijd met plakkaatverf. Maar waterverf heeft zulke mooie kleuren, en het effect is ook zo mooi pastel. Toen het droog was, maakten we er tekeningetjes op met zwarte fineliner, stift en waskrijt. 


Links twee van mij, rechts drie van H. 


We bakten ook nog koekjes. Dat doen we elk jaar in de kerstvakantie en is inmiddels een leuke traditie geworden.


Ik wens jullie allemaal een mooi, gezond en creatief 2018, ik hoop dat het een jaar wordt met veel kleine en grotere geluksmomenten. 

dinsdag 26 december 2017

Fijne kerst!

Eerste kerstdag is alweer voorbij en vierde ik met mijn zoon en familie. Ik heb genoten! Het was nog spannend of we konden gaan, want de dag ervoor had H. veel buikpijn en ook gisterochtend voelde hij zich nog niet echt lekker. Maar in de loop van de ochtend ging het al steeds beter en 's middags was hij vrijwel de oude. We waren dichtbij huis, dus we konden ook zo weer vertrekken als het niet ging, maar het ging gelukkig gewoon heel goed en het was gezellig.

Vandaag ben ik alleen thuis, maar hoewel ik dat in eerdere jaren vervelend vond, of had gevonden, vind ik het nu prima. Ik heb stoofpeertjes gemaakt, en het stoofvlees staat nu lekker te pruttelen. Ik kijk (kerst)films, lees wat, luister muziek.. eigenlijk geniet ik best wel van een rustig dagje. Mijn zoon is met zijn vader naar het kerstcircus en daarna lekker eten, dus die heeft ook een gezellige dag.


Een paar dagen voor kerst maakte ik nog even deze krijttekening op het raam. In een kwartiertje stond het erop, hoe makkelijk kan het zijn.. (Ideetje van Pinterest trouwens, mocht het je bekend voorkomen)


Mijn borduursel van vorig jaar staat ook nog steeds. 


En dit gezellige kerststukje maakte mijn zoon op school. Ik vind het mooi gelukt!


Als laatste nog even de hapjes die ik maakte voor het kerstdiner op school. Kaarsjes van kaas met komkommer en een zilveruitje. En van de restjes maakte ik de 'kerstballen'. 

Voor het kerstdiner met de familie heb ik het me dit jaar niet al te moeilijk gemaakt. Ik maakte een grote pan preisoep, en samen met H. nog appelflaplolly's (kleine ronde appelflapjes op een stokje). Helaas vergeten een foto te maken maar het is leuk om te maken voor een kleuter, want hij kan de rondjes uit het deeg steken terwijl jij als ouder / begeleider de appel snijdt, en daarna kan hij de vulling op het deeg scheppen en de flapjes dicht maken. En ze waren zomaar op!

Ik wens jullie nog een hele fijne Tweede Kerstdag! Het weer is in ieder geval prima, dus ik ga nu even lekker naar buiten!